Phoenix

سفر به بهشت

2010-06-26T15:13:00.010+02:00

بر روی این کره خاکی نقاطی هستند که بر حسب روزگار و زمان برای افرادی به بهشت تبدیل می شوند و اینچنین بود که سفر کوتاه من به سیسیل در ایتالیا به عنوان سفر به بهشت زمینی در خاطره ام ثبت شد.

مشغله تحصیل و کار, دل و دماغ سفر را ازم ربوده بود ولی اصرار دوستان را بی جواب نگذاشتم. در سحرگاه شنبه ای تابستانی به سمت فرودگاهی در آلمان به راه افتادیم. در حالی که فصل تابستان است ولی خنکی هوا اجازه نمی دهد که لباس تابستانی پوشید با این حال ما خود را برای هوایی گرم و دلچسب آماده کرده بودیم.

هواپیما بعد از دو و نیم ساعت پرواز ما را به مقصد موعود رساند. به هنگام خروج از هواپیما باد داغ صبحگاهی حس غریب و اشنایی بود. خود را به شهر رساندیم و در طول مسیر چشم هایمان را به این سرزمین عادت دادیم, هرچند برای اندک زمانی. نخست بر آن شدیم که کوچه پس کوچه های این شهر را برای صبحانه جستجو کنیم. کوچه ها خالی بود و قابل لمس بود که ساکنین هستند و فقط خورشید پیش از ظهر را فرار می کنند, دقیقا بر عکس ما. ساختمانهای شهر گویا داستانها برای تعریف کردن داشتند. سر انجام یک نانوایی ایتالیایی پیدا کردیم. دوشیزه جوانی از ما با خوشرویی استقبال و سفارشات ما را آماده کرد. با پاکتی بر از انواع نان مغازه را خندان ترک کردیم و کمی آنطرف تر در کنار دریا نانهای تازه را خالی خالی خوردیم و به به و چه چه کردیم که چه نانی و چه نانوایی.

تا اینجای سفر هنوز بهشت را کشف نکرده بودم. فقط خونسردی ساکنین این شهر و فراغ از قوانین بود که آرامشی بی نظیر را در من ایجاد کرده بود. البته باید توضیح بدهم که منظور من از این فراغ از قوانین در واقع عدم اجرای مو به موی قوانین رانندگی در ایتالیا است که در واقع به مثال آینه ای از آن جامعه است. اینجا رانندگان خود را محدود به سرعت مجاز نمی کنند و پا را تا حد امکان بر پدال گاز می فشارند و اینطور است که ترمزها هم با صدایی رسا تر به گوش می رسند. خطکشی عابر پیاده معنای خاصی ندارد زیرا کسی برایتان ترمز نخواهد کرد فقط دورتان می زنند یعنی سعی می کنند یا از پشتتان یا از جلویتان رد شوند. البته بوق همیشه وسیله خوبی برای اعلام اعتراض به عابرین یا گذر از چهارراه بدون توقف است. همچنین در خیابانها لاینی در کار نیست بنابرین نظم خسته کننده ای هم دیده نمی شود و ماشینها به گونه ای هنرمندانه در کنار هم حرکت می کنند.

بعد از این که با رسم رانندگی آشناتر شدیم نصمیم گرفتیم شانس خود را در جزیره ای بسیار کوچک آزمایش کنیم. قایق های متعددی به جزیره در حال حرکت بودند که نشان از جابجایی حجیم ساکنین بود. البته بعضی از ساکنین ترجیح می داند که با کشتی خصوصی خود جابجا شوند. هرچند ترجیح ما هم همین بود ولی جیبهایمان فقط در حد کشتی عمومی یاری می کردند. در طول سفری نیم ساعته به جزیره یاد گرفتیم که بوق در کشتی رانی هم کاربرد دارد.

به هنگام ورود کشتی به بندر بسیار کوچک جزیره چندین مینی بوس و ماشین شخصی آماده جابجایی مسافرین به هتل ها و محل اقامتشان بودند و در چند دقیقه همه رفتند و ما ماندیم. در همانجا چند مغازه ای ماشین, موتور و دوچرخه اجاره می دادند ولی ما تصمیم گرفتیم پیاده به سمت ساحل حرکت کنیم, تصمیمی که حتی افراد محلی را به تعجب واداشت ولی ما مصمم بودیم و صندل به پا در جاده به راه افتادیم, جاده ای که بعدا به خاکی تبدیل شد. راهی که در انتهای آن صندل های سوراخ شده ما گواه طولانی بودنش بودند, جواب علت تعجب محلی ها. والی ما را باکی نبود, زیر خورشید درخشان عرق ریزان قدم می زدیم و از بودن خورشید و مناظر لذت می بردیم. آرزو می کردیم تمام مشکلات زندگی چنین صعب العبور باشند, ولی افسوس.

در طول مسیر اتش امان نمی داد و گرمای خورشید موهای تیره ما را داغ کرده بود. البته دوستان مو بور هم وضع بهتری نداشتند. با این وجود خورشید همچنان دوست ما بود و از بودنش خوشحال بودیم و این است مصداق دوری و دوستی. در طول مسیر خانه ها را نظاره گر بودیم و متعجب از اینکه چرا هیچ جنبنده ای را شاهد نیستیم.

سرانجام مقصد خود را از بین سنگ ها نمایان کرد و اینجا بود که پاها دوباره جان گرفت و اتش فراموش شد.

برای رسیدن به ساحل همچنان راهی پر سنگ را پیش رو داشتیم که با آه ناله هم همراه بود, زیرا صندلهای ما در مقابل سنگهای تیز محافظ پاهای ما نبودند. ولی آبی آب و آبی آسمان فرصت فکر کردن را ربوده بودند و تنها اندیشه رسیدن به آب بود. به آب که رسیدم کلماتی برای وصف آن زیبایی که نظاره گرش بودم پیدا نکردم. در آن چند ساعت که در آب یا در کنار آب بودم دنیا برایم نبود و گویا تافته ای جدا بافته هستم و این همه درد و غم مال من نیست. حس غریبی بود و گرانبها. دوست دارم تکرارش کنم و چه آسان است, چشم هایم را می بندم و تصور می کنم: در کنار ساحل رخت از تن می کنی و بوی آب را حس می کنی و بادی دلنشین پوستت را نوازش می کند.

ماسه های ساحل به لای انگشت پا می روند و امکان راست ایستادن را از آدم می گیرند و اینجوری کج قدم زدن را می آموزی. تا زانو وارد آب می شوی و همچنان لطافت ماسه ها را احساس می کنی. از اینجا به بعد نمیشود قدم زنان رفت زیرا آب خنک است و باید دل به دریا بزنی. خودت را به آب می کوبی و چنان پر انرژی دست و پا می زنی تا آب گرم شود!

آب چنان صاف است که همچنان کف دریا رو می تونی ببینی. شنا می کنی...

دقایقی روی آب شناور می شوی و می گذاری خورشید چشمهایت را نوازش کند. آب گرم شده است. بعد از اینکه دوبار عمودی میشوی خنکی آب را در لایه های پایینی حس می کنی. موجها تو را بالا و پایین می کنند و گاهی با خود آب گرم یا سرد می آورند. سیراب نمی شوی و سر در زیر آب می کنی در جستجوی زیبایی. یافت می کنی. ماهی ها در اطرافت جولان می دهند در گروه های منظم. دستت را دراز می کنی و نمی توانی لمسشان کنی. آنها سریعتر هستند. به دنباشان در زیر آب شنا می کنی و آنها مستقیم حرکت نمی کنند. مجبوری تمام مدت نیم دایره بزنی و به حالت کش و قوس شنا کنی. عروس دریایی می بینی و جرآت نداری لمسش کنی چون در ساحل محلی ها قبلا از ضربه های برق اساش برات گفتند و تو را به احتیاط دعوت کرده اند.

زمان مثل همیشه به سرعت می گذرد و زمان رفتن فرا می رسد. ما نیز باید خود را به آخرین کشتی روز میرساندیم. در راه بازگشت دیگر توان راه رفتن نداشتیم و اینچنین شد که نیم ساعت برای اتوبوس صبر کردیم. اتوبوسی که در کوچه های تنگ جزیره توانایی رانندگی مسابقه ای خود را به نمایش گذاشت.

جزیره را ترک گفتیم و به شهر که رسیدیم شکم های خالیمان ما را به سمت یه رستوران ایتالیایی راهنمایی کرد. رستورانی که در آن سه نسل کار می کردند. مادربزرگ که با نوه اش سرگم بود و پدر و مادر نوه که مشغول پذیرایی از مشتریان بودند. در این رستوران فوتبال هم تماشا کردیم و مهمتر از همه اینکه یکی از بهترین پیتزاها را خوردیم. بعد از اینکه فوتبال تمام شد, صاحب رستوران قبول کرد صورتحساب را برایمان بیاورد چون به هنگام فوتبال به زبان بی زبانی به ما گفت بشینید راحت فوتبالتان را نگاه کنید. سپس در شهر به راه افتادیم و از دیدن آن همه آدم در آنوقت شب در خیابان تعجب که نکردیم ولی به یاد مملکت خودمان افتادیم. گویا مردم خونکی هوا را غنیمت می شمارند و به خرید و تفریح می پردازند.

و به این سرعت سفر ما به پایان رسید و ما خود را دوباره در آلمان یافتیم. جایی که به هنگام ورود باران به اسقبالمان آمد و خنکی هوا مجبورامان کرد کاپشن به تن کنیم.

پرواز ممنوع

2010-04-18T23:56:00.013+02:00

بلایای طبیعی گاهی تلنگری برای انسان ها هستند که بشریت با این همه پیشرفت های علمی هنوز راهی طولانی پیش رو دارد.

از چهارشنبه هفته گذشته آتشفشانی در جنوب ایسلند شروع به فوران کرد و زندگی صدها میلیون انسان را مورد تاثیر قرار داد. خاکستر این آتشفشان در شهرهای مجاور قابل رویت بود و گاه لایه ای چندین سانتی بر روی شهر نشسته بود و مردم آن منطقه مجبور به ترک موقت خانه خود شدند. ولی در انگلیس و کشورهای دیگر اروپایی اثری از غبار آتشفشان قابل رویت نبود و ما در غرب آلمان آسمانی آبی و هوایی بهاری داشتیم.

از آنجا که در غبار این آتشفشان ذراتی ریز و سخت جنس وجود دارند که در صورت برخورد پرسرعت آهن را نیز می خورند (sandblasting) و پس از ورود به موتور هواپیما امکان از کار افتادن موتور وجود دارد, تمامی فرودگاه های غرب اروپا تعطیل شده اند. این تعطیلی به مدت ۳ روز بوده است و هنوز ادامه دارد. نکته قابل توجه عدم انجام هرگونه پرواز می باشد. این شامل محموله های پستی, محصولات تجاری و از همه مهم تر جابجایی انسانها می باشد. ابعاد این اتفاق بیشتر قابل لمس می شود وقتی به خسارت روزانه ۲۰۰ میلیون یورویی شرکت های هواپیمایی اشاره شود و اینکه روزی ۲۶۰۰۰ پرواز لغو شده است.

هرچند تبعات این بحران برای افرادی که پروازی در برنامه نداشتند, منجمله نویسنده این وبلاگ, قابل درک نیست ولی اخبار منحصر به فرد این زمان گویای گستردگی این بحران هوایی می باشد.

خبری که بیشتر توجه من را به خود جلب کرد سفر برگشت صدر اعظم آلمان خانم آنجلا مرکل از آمریکا بود. هواپیمای صدر اعظم برای اولین بار بدون مقصد از خاک امریکا پرواز کرده است و در نزدیکی اروپا تصمیم گرفته شده در لیسبون پایتخت پرتقال فرود آید و سپس به رم در ایتالیا پرواز کرده اند. از آنجا امکان پرواز به آلمان دیگر وجود نداشته است. قابل ذکر است که صدر اعظم در دیدار های خود چند ده خبرنگار و مشاور به همراه خود دارد که در این سفر نیز بدین ترتیب بوده است. خبرنگاران نقل کرده اند که آنجلا مرکل در فرودگاه گفته است که من یک طرح ۳ ماده ای دارم:

۱ـ خودمان را باید به برلین نزدیک کنیم

۲ـ هیچ کس را نمی خواهم تحت فشار قرار دهم

۳ـ همه با هم آمدیم و همه با هم برخواهیم گشت

این نقل قول که شباهتی غیرقابل انکار با فیلم های هالیودی دارد خیلی برایم جالب بود و تصور می کنم دور از ذهن نیست اگر در آینده فیلمی دراین باره ساخته شود. شایان ذکر می باشد که آنجلا مرکل امکان پرواز با هلیکوپتر که در ارتفاع پایین پرواز می کند را براستی داشته است و با این حال تصمیم به ماندن در کنار تیم ۶۰ نفره همراهش را گرفته است. داستان صدر اعظم آلمان در اینجا به پایان نرسید و از آنجا که عده زیادی خبرنگار در محل حضور داشتند, لحظه به لحظه از سفر غیر عادی مرکل گزارش داده می شد.

تصویر پایین نشان دهنده کاروان ماشین های پلیس و در میان آنها اتوبوس خبرنگاران و آنجلا مرکل است که در اتوبان های ایتالیا به سمت آلمان در حال حرکت هستند و مسیری ۱۷۰۰ کیلومتری را در پیش رو دارند. آنها شبهنگام در جنوب اتریش استراحت خواهند کرد و سحرهنگام سفر زمینی خود به سمت برلین را ادامه می دهند.

رویا

2009-09-08T03:14:00.004+02:00

من یک رویایی داشتم و آن را خواهم گرفت. به سرخی همین چشمها قسم که رویایم را خواهم گرفت

Heimat

2009-08-29T16:09:00.007+02:00

"WENN MAN IN MEINER HEIMAT ANFANGEN WÜRDE DIE VERNUNFT AN DIE MACHT ZU LASSEN UND ENDLICH MAL DIESE RELIGIÖSE MASKE, DIE UNGEHEURE GESICHTER HINTER SICH VERBERGT, RUNTER NEHMEN WÜRDE, WENN MAN DIE MENSCHEN ZU SCHÄTZEN WÜSSTEN UND DIESE EINGESCHRÄNKTE NUR EINSEITIGE BETRACHTUNG DER WELT AUFGEBEN WÜRDE, KÖNNTEN WIR IN FRIEDEN UND WOHLSTAND NEBEN DER RESTLICHEN MENSCHHEIT EIN WÜRDEVOLLES LEBEN FÜHREN." 24.02.2007

ر« اگر در وطنم منطق اجازه یابد در مصدر قدرت قرار گیرد, اگر این ماسک مذهب نمایی که در پشت آن چهره های پلیدی خود را پنهان کرده اند پایین آورده شود, اگر انسان ها دوباره ارزش یافتند و اگر دید بسته و یک جانبه به دنیا به کنار رانده شود, خواهیم توانست در صلح و آرامش در کنار انسانهای دیگر زندگی ارزشمندی داشته باشیم » مطابق با ۵ اسفند ۱۳۸۵

به راستی به کدامین گناه؟

2009-07-01T19:38:00.013+02:00

به راستی به کدامین گناه؟

خدایا

اگر بودن و فکر کردن گناه است چرا ما را آفریدی؟

اگر داشتن اندیشه دگر گناه است پس چرا این ها گنه کار نیستن؟

اگر عاشورا بود تا یاد بگیریم در مقابل تحجر و ظلم سکوت نکنیم؟

پس چرا ما باید سکوت کنیم؟

خدایا

اگر برادر کشی حرام است پس چرا برادرانمان را کشتند؟

اگر بهشت زیر پای مادران است پس چرا دلهایشان را در هم شکستند؟

ای برزخییان

همه چیزمان را گرفتین

آیا خدایمان را هم می گیرید؟

در آیین شما گویی خدایی در کار نیست

تنها خدایتان گویی زمینی و خاکی ست

شنیده اید

گویند روزی حق بر باطل پیروز خواهد گشت

آنوقت

اسم خود را می گذارین انسان و اینگونه مردم را می درید؟

اسم خود را می گذارین مسلمان و این جور پلیدانه دست و پای مردم را می شکنید؟

گویید ما خس و خاشاکیم

گویید ما اندکی بیش نیستیم

گر ما اندکیم

چرا بودنمان برایتان حراص است

می دانم که بسی دیر است

لیکن

از خدا بترسید

از خشم خلق ا.. بترسید

از آتش جهنم بترسید

از نفرین مادران و پدرانتان بترسید

خدایا شر هر چه حیوان انسان نماست

را از سر ما کم کن

خدایا به ما صبر بده تا

...

Neda

2009-06-22T11:13:00.023+02:00

ندا شهید راه آزادی

ندا سمبل آزادی خواهی

ندا چهره آزادی خواهی

ندا جاندارک ایران

این ها مطالبی هستند که در صفه اول روزنامه های آلمانی زبان دیده می شوند

در ادامه گزینشی کردم از روزنامه ها که همه شرح شهادت ندا رو به جزییات می دهند

روح ندا شاد

او را هرگز فراموش نخواهیم کرد

ایران او را هرگز فراموش نخواهد کرد

گلوله ای که به قلب او خورد قلب ایران را نشانه رفته بود

Neda, die Märtyrerin

Neda stand am Samstag den 20.06.2009 um 19:05 Uhr neben ihrem Vater an der Karegar Avenue in Teheran und beobachtete eine Demonstration, die etwa einen Kilometer entfernt vorbeizog, als der Schuss sie traf. Der Schütze, ein Basidsch-Mitglied, hatte sich auf einem Dach versteckt und der Frau direkt ins Herz geschossen. "Die Wucht des Schusses war so heftig, dass die Kugel in der Brust des Opfers zerplatzte. Sie starb innerhalb von zwei Minuten", so der Mann, der im Video zu sehen ist, und alles versucht um Neda zu retten.

Erschienen am 21.06.2009 in Stern.de

„Sie starb in weniger als zwei Minuten“

Für große Aufregung sorgt am Abend die Nachricht vom Tod einer jungen Iranerin namens Neda, die von einem Basidschi-Heckenschützen erschossen worden sein soll. Innerhalb von Minuten kursieren Fotos, die eine blutüberströmte, auf der Straße liegende Frau zeigen. „Ein junges Mädchen ist von Basidschi in der Kargar Street getötet worden“, meldet iranbaan um halb acht. „Sie starb in weniger als zwei Minuten“, schreibt toosinbeymen: „Die junge Frau, die sich mit ihrem Vater die Proteste angeschaut hatte, wurde von einem Basidschi erschossen, der sich auf dem Dach eines Wohnhauses versteckt hatte.“

Erschienen am 21.06.2009 Frankfurter Allgemeine Zeitung FAZ.de

Neda, die Ikone des Protests

Es sind wackelige, verstörende Bilder: Eine junge Frau sinkt rückwärts auf den Asphalt einer Straße, die dunkle Blutlache unter ihrem Körper wird größer und größer. Männer knien neben der Frau, drücken auf ihren Brustkorb, schreien. Die Handy-Kamera, mit der das Video aufgenommen zu sein scheint, zoomt auf das Gesicht der Frau. Ihre Augäpfel rollen zur Seite, dann strömt Blut aus Mund und Nase. "Hab keine Angst Neda! Bleib bei mir, Neda, bleib bei mir!" schreit ein Mann, ein anderer ruft, "Such jemanden, der sie im Auto mitnimmt!" - dann

reißt das Bild ab.

"Bleib bei mir, Neda!"

Doch auch wenn vielleicht nie klar sein wird, ob die Bilder tatsächlich den Tod eines Mädchens namens Neda zeigen, so ist sie trotzdem schon jetzt zur Ikone, zur Märtyrerin der Opposition in Iran geworden: Neda hat der Brutalität des Regimes ein blutüberströmtes Gesicht, einen Namen gegeben. "Ich bin Neda" ist über Nacht zum Slogan der Protestbewegung geworden.

Die ersten Postings waren mit einem Kommentar versehen. Ein angeblicher Augenzeuge schildert darin, was sich zugetragen haben soll. Er gibt Details an, vermutlich, um seine Glaubwürdigkeit zu unterstreichen: Der Vorfall habe sich um 19.05 Uhr Ortszeit am Karekar-Boulevard, Ecke Khosravi-Straße und Salehi-Straße in Teheran ereignet.

Eine junge Frau, die zusammen mit ihrem Vater die Proteste beobachtet habe, sei von der Kugel eines Scharfschützen der Revolutionsgarde ins Herz getroffen worden. "Ich bin Arzt, also bin ich gerannt, um zu versuchen, sie zu retten", schreibt der Mann. Doch die Kugel sei im Burstkorb der jungen Frau explodiert, sie sei in weniger als zwei Minuten tot gewesen.

Die Jeanne d'Arc Irans

Erschienen am 21.06.2009 in Spiegel.de

Neda, die Revolution hat ihre Märtyrerin

Nach allem, was wir wissen – und das ist nicht viel –, war Neda eine junge Frau in Jeans und weißen Turnschuhen, die sich mit ihrem Vater am Rande der Proteste auf Teherans Straßen aufhielt. Die Lage war brenzlig, aber Tausende von Menschen flanierten herum. Aus dem nichts heraus fällt ein Schuss. Neda fällt auf den Rücken, überall ist Blut. Ihr Augen irren umher, eher verwirrt als ängstlich. Ihr Vater und Umstehende versuchen mit den Händen, die Blutung zu stillen. Vergeblich. Schnell ist Nedas linkes Auge von Blut verdeckt, sie stirbt.

Erschienen am 21.06.2009 Handelsblatt.de

Sterbende Neda gibt Aufstand im Iran ein Gesicht

Eine iranische Frau Mädchen namens Neda stirbt in der Nähe des Revolutionsplatzes im Zentrum von Teheran. Sie verblutet nach einem Schuss in die Brust auf der Straße. Versuche von Freunden, ihre Blutung zu stillen, scheitern.

Ein Mann, offenbar ihr Vater, schreit: „Bleib bei mir, Neda! Hab keine Angst.“ Ungläubig blickt die junge Frau in die Handy-Kamera. Blut tritt aus Mund und Nase, ihre Augen verlieren ihren Halt, sie gleiten ab in eine bewusstlose Trübe. Neda stirbt.

Erschienen am 22.06.09 Welt.de

Google Bomb

2009-06-21T16:44:00.005+02:00

Iranian people are starting a new google bomb, to attract the international attention to the iranian dictator. The whole world should no that he is not Iran's president, he is killing innocent people!

All international reporters are band from iran, so every single person should help to tell the world what is happening.

The whole thing is simple, making a link to dictators page with the persian word for dictator.

http://www.ahmadinejad.ir linked by “کودتاچی”

like this: کودتاچی

#################

برای نمایش تنفر مردم از دیکتاتوری و کودتا اقدام به ایجاد یک بمب گوگلی کردیم .

برای انجام این طرح نیاز داریم 100.000 لینک با مشخصات زیر ایجاد شود :

لینک ها باید همگی با عنوان “کودتاچی” و به مقصد http://www.ahmadinejad.ir باشد .

بطور مثال : کودتاچی

نکاتی که باید در ایجاد لینک ها بدان توجه شود :

بهتر است لینک بگونه ای درج شود که در تمام صفحات وبلاگ و سایت دیده شود .
لینک باید در صفحاتِ در دسترس عموم باشد . یعنی هر بازدیدکننده ای بتواند تنها با وارد کردن آدرس ، به صفحه دارنده لینک دسترسی داشته باشد . ثبت لینک در صفحاتی که نیاز به ورود نام کاربری یا رمز دارند مؤثر نخواهد بود .
لینک ها فقط باید در چارچوب معرفی شده باشند . لینک با عنوان های دیگر یا به سایت های دیگر مؤثر نخواهد بود . پرهیز از ناهماهنگی و پراکندگی و رعایت تمرکز و یکپارچگی برای رسیدن به هدف ضروری است . مطمئن باشید این یک طرح اصولی و حساب شده است . این طرح پس از مطالعات فراوان و بررسی کارشناسی افراد متخصص و خبره به مرحله اجرا رسیده است .

برای اجرای این طرح به عزم جدی و اراده و تلاش شما نیازمندیم :

از هر رسانه ای که در اختیار دارید برای اطلاع رسانی استفاده کنید . بسیاری از امکانات و رسانه ها در اختیار ما هستند که تا کنون از کنار آن بسادگی می گذشته ایم . فراموش نکنید که بشتر از همه چیز به یاری دیگران نیازمندیم .
هر نفر خود می تواند به تنهایی یک کمیته باشد و هیچ تفاوتی نمی کند چه کسی آغاز گر آن بوده است . همه باید در اطلاع رسانی سهیم باشند تا به هدف مشترک برسیم . فرض کنید خود شما صاحب و مجری این طرح هستید .
به خاطر داشته باشید هدف از اطلاع رسانی ، انجام کار است . اطلاع رسانی به تنهایی کافی نیست. خودتان هم دست به کار شوید و بعد از خودتان دیگران را به این کار دعوت کنید . یک لینک هم کمک بزرگی به اجرای این طرح می کند .
اگر وبلاگ یا سایتی ندارید یا به هر دلیلی نمی توانید در وبلاگ یا سایت خود اینکار را انجام دهید ، هم اکنون یک وبلاگ جدید بسازید . بسیاری از افراد اطلاعی از این طرح ندارند . شما که این فرصت را کسب کرده اید از آن بخوبی استفاده کنید .
اگر وبلاگ جدیدی می سازید، حتما آنرا به موتورهای جستجو و بویژه گوگل معرفی کنید. برای معرفی وبلاگ خود به گوگل از این لینک استفاده کنید: www.google.com/addurl
اگر وبلاگ قدیمی یا تعطیل شده ای دارید که بلا استفاده است ، از آن استفاده کنید . وبلاگ های قدیمی بخاطر اینکه از قبل در گوگل شناخته شده اند تأثیر بسزایی می توانند داشته باشند . هر چیز که خوار آید امروز به کار آید .
از بزرگی کار نهراسید . توجه داشته باشید لینکی که در تمام صفحات وبلاگ دیده شود ، برای هر صفحه بطور جداگانه به حساب می آید. برای رسیدن به این هدف یعنی 100.000 لینک ، 1000 وبلاگ که هر کدام 100 صفحه (اعم از مطلب یا صفحات موضوعات یا …) داشته باشند چاره ساز است .
زمان برای ما بسیار مهم است . فرصت زیادی برای انجام این کار نیست . تأخیر زمانی در شناسایی صفحات و لینک ها و تأثیر آن بر نتایج جستجو را باید با وسعت و بزرگی کار جبران کرد . پس از همین الآن دست به کار شوید و خود را دست کم نگیرید .
این متن را وبلاگ یا سایت خود کپی کنید . از دیگران هم بخواهید تا در این حرکت سهیم باشند . هیچ نیازی به ذکر نام یا لینک منبع نیست ! این یک حرکت مشترک است و هر فردی که در این حرکت سهیم باشد منبع آن خواهد بود .

در پایان یادآوری این نکته لازم است که این هدف جز با هماهنگی و یکپارچگی بدست نمی آید . این طرح توسط کارشناسان کاملا بررسی شده و بهترین شرایط انتخاب شده است . بنابراین از ناهماهنگی و پراکندگی خودداری کنید . همدلی و تمرکز بر روی یک هدف مشترک است که ما را در رسیدن به این هدف یاری می کند .

دوستت دارم مادر

2009-05-10T20:58:00.006+02:00

ای کاش قادر به پاسخگویی محبت هایت بودم
ای کاش شاعری قابل بودم
تا با کلمات عرض ادب می کردم

قلب تو بود که قلب مرا به تپش درآوردو
خون تو بود که در من جریان یافت
قدم های نخست زندگی را در دستان محافظ تو برداشتم
حرف های نخست را از روی لبان تو نگریستم و بر زبان آوردم

با جیغ های نیمه شبم بی خوابت کردم
چو در آغوشم گرفتی آرامش را به من بازگرداندی
امروز هم آرامش و لطافت روح را همچنان در حضورت حس می کنم

معرفت و عشق و انسانیت و وفاداری را در تو دیدم
صبر و اراده و ایمان را نیز از تو فرا گرفتم
هر آنچه در توان دارم گرد هم خواهم آورد
تا روزی به مانند تو باشم

در این دنیای بارانی
که خورشید نور خود را از ما دریغ کرده
تو تنها نور درخشان این تاریکی دل من هستی

قلب توست که در من می تپد
ای مادر هرچه دارم از تو دارم

شنا و آب

2009-04-23T22:04:00.004+02:00

شنا کردن یه نوع ‍‍‍‍‍‍‍‍‍پرواز کردن زمینیه
به آدم حس آزادی میده حس بال داشتن یه حس سبک و بی وزن بودن
به آدم حس هر کاری ازش بر میاد رو میده به آدم غرور و اعتماد به نفس میده
به آدم آرامش میده

امواج آب لطافت خاصی دارن و این رو به ادم منتقل می کنن
با شیرجه به درون آب آدم حس می کنه وارد دنیای دگری شده دنیایی متفاوت از مشکلات و استرس ها
هنگام ورود بدن خاکی به آب آدم تمام مشکلات زمین خاکی رو بیرون آب میزاره وارد آب میشه
با هر دستی که به آب می زنی به جلو رانده میشی با هر پای که می زنی به سرعتت می افزایی
با هر نفسی که می گیری یاد آور نفس کشیدنت می شی
شنا کردن یعنی با آب یکی شدن یعنی لطافت و عشق رو تجربه کردن
چون عشق یه نوع پاک و بی آراسته بودن هست
وقتی خودت با تمام وجود از آب می کشی بیرون تمام بدی ها و بد اخلاقی ها رو میزاری باسه آب
چون آب با این چیزا خراب نمیشه
آب این قدر پاکیش بی کرانه که مثل دل عاشق می مونه که هر قدر هم معشوقش بد خلقی کنه نمیتونه حس اون رو نسبت به خودش عوض کنه

تقدیم به دوستی که در عشق آب هنوز شک داره

سفرنامه ای به دیاری دگر

2009-01-01T11:00:00.001+01:00

عقربه های ساعت روی 9 صبح لم داده اند. 11 ساعتی است که آبادی خود را وداع گفته ایم و به مقصد اسپانیا به حرکت در آمده‌ایم. نگاهی به بیرون اتوموبیل می اندازم. خورشید هنوز قهر است ولی آن قدر روشن است تا بشود حدس زد در کجای راه هستیم. درخت های سر سبز و عظیم الجثه جای خود به تاکستانهای انگور داده اند. رنگ خاکی بیشتر دیده می شود تا سبز کاجی. در این فصل سرما تاکستان ها لخت اند. در ردیف ها، جز چوبه های سبزرنگ پایه، جسم سبز دیگری دیده نمی شود. اینجا جایی جز جنوب فرانسه نمی تواند باشد. در تکه هایی از مسیر صف های منظم تاکستان تا بی نهایت ادامه دارند.

****

روزها مثل برق و باد سپری می شوند. با گذشت زمان روز به روز وقت کمتری برای انجام کارهای نیمه تمام باقی می ماند. کارهایی که بی پایان هستند و پایان یافتنشان به معنای پایان یافتن زندگی می باشد. پس باید باهم کنار بیاییم. روزی را به تفریح و به حیرت ماندن از این خلقت بی نظیر سپری می کنم روز دگر را به انجام کارها. دیروز از نوع اول بود.

***

از محل اسکان ما دریا پیداست. کوچه و خیابان های ساحلی راوی خشم دریا در چند روز گذشته هستند. باران شدید خیابان های بالاتر را نیز با گل شسته. آنهای ساحلی با شن و ماسه پر شده اند. باد نیز شاخ و برگ درختهای بی زبان را در امان نگذاشته است.

خشم طبیعت کوچک و بزرگ نمی شناسد. بی جان و جاندار را به یک چشم می نگرد. آنگه که مشتش را می کوبد ایستادن معنی ندارد ولی ما می ایستیم. برای اینکه ما انسانها از جنس خاک و زمینی هستیم. امید و ایمانمان قوت ایستادگی مان هستند. عشق و محبت نیروی محرکه مان. ما میمانیم تا بعد از طوفان دوباره از نو بسازیم. بهتر از اول بسازیم و این بار دگر اشتباهات گذشته را تکرار کنیم.

ولی ما انسانیم تکرار گذشته برایمان شرم نیست چرا که زود فراموش می کنیم.

***

به دیدن شهری در نزدیکی رفتیم. کوچه و بازار را قدم زنان طی کردیم تا خورشید پشت آب ها گم شد و ستاره ها رهنمای رهجویان گشتند.

کافه و شیرینی اینجا طعمی آشنا دارند مثل همه جای دیگر هستند ولی خاطره ها به آنها روح دیگری می بخشند. صدای دریا قهوه ام را به موسیقی متن غنی تر می کند و چهره های عزیزانم در دور میز تصویری زنده به او می بخشند.

آتش دوست و گرما و نور ماست. ولی روی دیگری نیز دارد. امشب دوست ما بود. در تنوری غذای نفس امان را آماده کرد. اینگونه بود که پیتزای تنوری طعم و روحی پیدا کرد. فردا روزی از نوع دوم خواهد بود. باید کارها را به پیش برد. باید به هدف نزدیکتر شد.

***

امروز روز دیگر است. آسمان بی ابرتر و دریا آرام تر و آب آبی تر. شعله های خورشید دزدانه از لابلای ابر ها خود را به دریا می رسانند تا آبی را آبی تر و زندگی را زنده تر کنند. به دریای دل آرام می‌نگرم. ثانیه ها و دقیقه ها. تا بلکه این تصویر حجیم را ملکه ذهنم کنم. تا حتی با چشم های بسته هم این خلقت بی نظیر را شاهد باشم. تا کنون موفق نشده ام. چشمان بسته همانا و ظلمت تاریکی همانا.

بهتر آن است که لحظه ها را تا می شود با چشم باز لذت برد. برای آینده خدا بزرگ است.

تا ظهر آفتاب به قوت خود افزود و ما را به ساحلی سفید کشید تا از آنجا نیز به به به و چه چه نشسته و از این زیبایی حظ کنیم. ساحلی صخره ای بود و دایره مانند آنگونه که در دلش شهری جای گرفته بود. از جای توقف ما خونه های سفید رنگ شهر آشکارا چشم ها را به خود دوخته و با آبی دریا در امتدادشان بازی رنگ بی نظیری را برپا کرده بودند.عطش چشم هایم را نتوانستم سیر کنم و هرچه بیشتر نگریستم دلباخته تر شدم. زمان رفتن فرا رسید و چشم کندن کاری دشوار گشت.

جاده ای پر پیچ و خم را طی کردیم . چند دره را پشت سر گذاشتیم تا به آبادی بعدی رسیدیم. آنجا نیز دیدن داشت.

آنچه بیشتر نظرم را جلب کرد زوج جوانی بود که گویا از بارسلونا به این شهر کوچک ساحلی در حال کوچ کردن بودند تا از بالکن طبقه سوم آپارتمان رو به آبشان دریای نیلگون را وقت و بی وقت به تماشا بنشینند. شهر قدیمی است و خونه ها قدیمی تر. راه پله های تنگ منزل جدید ورود اسباب به خانه را اجازه نمی دهند ولی زوج جوان چاره اندیشیده بود. از بالکن طنابی را به خیابان انداحته و اسباب را یکی پس از دیگری به بالا کشیده.

شب که به خانه بر می گردیم دیر وقت و تاریک است و این آخرین شب سال 2008 است. سالی که به سرعت برق و باد گذشت. مدتی باید صبر کرد تا پی برد چگونه سالی بوده است. از آینده بهتر می‌شود درباره گذشته قضاوت کرد.

‫

***

چند دقیقه از سال تحویل می گذرد. به رسم این آبادی 12 ثانیه به سال تحویل شروع به خوردن 12 حبه انگور کردیم. هر ثانیه یکی و اینگونه بود که سالی پر خاطره به پایان رسید. یک سال دگر هم گذشت و فرصت ها کمتر شدند.

فرصت برای:

-دوست داشتن و دوست داشته شدن

-نیکی کردن بی آنکه انتظاری داشتن

- فراگرفتن و فرادادن

- عاشق و معشوق بودن

- هنرمند و عالم بودن

- عاقل و سنگ صبور بودن

- موثر و رهگشا بودن

- متین و بی آرایه بودن

ولی اینک یک سال دگر وقت است تا مرد عمل بود. گویند گر هدفی برای رسیدن داشته باشی دویدنت مسیری مشخص خواهد داشت. گر گشتی و ناقل را نیافتی بدان که خود ساخته ام.

پروردگار یکتا را تقاضای سالی با آرامش و سلامت و صلح و دوستی به همراه موفقیت و پیشرفت فرهنگی برای تمامی اهالی زمین دارم...

Radio interview

2008-10-31T00:58:00.005+01:00

Yesterday, I was invited to our university radio to give a short interview on my UROP project. You can't imagine how nervous I was during the last days before the interview, as it was my first one.

But it was not so bad as I thought it could be. I got there 15 minutes before starting. Then I had a small talk with the moderator, she told me the questions and made some notes of my answers which I gave her briefly.
Then we got into the studio, put those big headsets on and here we go a red lamp got on which means we were on air!!!

5 minutes interview 10 minutes music another 5 minutes interview and that's it.

Now I am happy that I did this interview, I want to thank all those people who encouraged me to do it, because originally I did not want to give any live or at all any radio interview.

If one day I am asked again to give a live radio interview, I'll do it for sure without any doubt.

UROP

2008-10-31T00:42:00.004+01:00

As already mentioned in my last post, I have participated on a UROP project for a period of seven weeks. UROP stands for undergraduate research opportunity program.

The project's name was "A comparative analysis of anonymous file sharing networks regarding anonymity, efficiency and usability". As I started working on this project my first task was to get "inside", which means, I had to read a lot of stuff about different file sharing networks which already exist and try to understand how they work. If you are interested to know what I was reading about look for GNUnet, StealthNet, ANTs, Owner Free Filesystem, ...

After getting a raw overview of different file sharing projects we chose to analyze the Owner Free Filesystem short OFF-system. OFF-system works really smart and interesting:

The digital media, such as a PDF-file, would be divided into 128 KB chunks, which are called blocks. These blocks will be encrypted through a technique called XOR. Imagine you have a folder, where the still unencrypted blocks of a file are stored. To encrypt the first block of the file, you have to take it and XOR it with a randomly chosen block from the same folder. You store the result and XOR it with another randomly chosen block. You do this to all blocks until every block is encrypted. You see, as the blocks length are the same so the XOR-ing does not seem to be any problem. The point is that the blocks look totally different than the originally blocks, and no body can say to which file they belong. Then a block can belong to several files, we call this multi-use data.

To be able to reconstruct a file from the encrypted blocks, we store the name of each 3 blocks which have to be XOR-ed to get the original block and put this information into a special block file called descriptor, where also the order of blocks by the original file is also stored.

Descriptors are sent indirectly to users who want to make a download. OFF-system's anonymity is different than the usual concepts, if you like to know more about OFF-system, read here it's really exciting.

One other reason we chose to analyze OFF-System is the idea behind it. People who have designed OFF-system and are now working to get a better implementation of it, have the intention to create a world library, where every one has the possibility to make his own digital media available for all other users from around the world. It can be compared to a local city library, where every one can borrow books or now times even music or movies and bring it back after a while. The world library would make it possible that anyone has the opportunity to contribute to the human science and the preservation of it for the next generations.

My supervisor is a specialist in this area and totally crazy about this idea. He helped me a lot throughout this project.

Now you are asking what was may "researching" task. Well as the name of the project already says we were going to analyze OFF-system. For this purpose I wrote several little programs to filter the desired information from OFF-system's log-file and put them into a database. One program had to make databases of all available files and descriptors on OFF-system's network. Another program compared the one big database of "watched" blocks with databases of descriptors to find out if the assertion of multi-use data was true and if there is any evidence that the anonymity does not work properly.

We did find out the blocks are multi-use data as they appear in different block-list of files but could not find any evidence that Off-system is not anonymous which also does not mean that it is anonymous. So there is need for further research on this topic.

At the end I want to wish the best for the people who are working on OFF-system.

How is life going on?

2008-07-28T20:26:00.005+02:00

Hi every body!
Long time no see!

I must admit, that it was me, who was lazy, 'coz the others have been updating even during the semester. In my case, I was really in lack of time, even for common life problems, such as shopping. (Don't worry my uni, RWTH Aachen, is well known for "killing our holidays" )There was only one friend, who was hearing from me incessantly, which was also a kind of compensation against everyday life problems.

Did you know that I can cook?!?!

What was going on during last 5 months:
I have the feeling, that it's becoming my habit, only updating during my exam-time, which is right now. Last week I wrote "successfully" my first exam, and now I am preparing my self for the next ones, which I'll write in the next weeks. Accordingly, I was feeling: "okay, it's time to write some thing!" and I am doing like this.

My second semester was really full. Without wanting to exaggerate, I learned how it is possible to work 16 hours a day, even at weekends. I wrote a 15 page paper for my seminar, which is in September and I'll participate in a research project for 6 weeks. The project is about P2P, more on that later.

Artificial Intelligent:
My seminar is about reinforcement learning in artificial intelligent. I taught to write a bit about it:

Imagine there is a robot, beside the hardware it also needs a software, which is written by a programmer. The software is responsible for how the robot will "behave". To make it easier, let us imagine the robot already disposes some important functions, such as "watching" the world or taking actions, what ever these actions are.

One of the main points is, that the programmer can never tell the robot what to do in all possible situations, hence the robot has to learn. There are different types of learning: some time there is a teacher there, which can tell the robot which actions are good and which not.

Imagine a robot playing football. It can run and shoot, it knows also the rules of the game, but that's not enough for playing football. So the robot must learn how to play. After each action the robot can be told, whether its action was correct or not, this kind of learning is called super-wised, but what if there is no teacher who tells the robot, "nice move" or "it was not fast enough"?

Here helps reinforcement learning, in this kind of learning, the robot must make a strategy out of his experience, which is called reinforcement or reward. For example, our robot now plays ping pong: After making one point, the robot will try to remember how he played and so make a good strategy of making profitable actions.

I was dealing with this subject for the last 3 months, and my first paper will be published in one month, maybe I'll put it here, so you can take a look at it. But it's more abstract than I wrote here and there are also some algorithm.

Well I hope to find more time to write here.

*************

سلام

خیلی وقت بود از من خبری نبود. که علتش بر می گرده به ترم ‍پر مشغله من. واقعا جای سر خاروندن هم نبود. صبح تا شب کلاس. شب تا صبح انجام تمرینات و اماده کردن یه سری پروژه عملی.

تو این ترم کلی یاد گرفتم که چی جوری با وجود کمبود خواب تمرینات رو با کیفیت انجام بدم. در حال حاضر هم در دوران امتحانات بسر می برم که اگه همه چیز خوب پیش بره 2 هفته دیگه قسمت اولش به پایان میرسد.

یک ماه دیگه یک سمینار می دم درباره یکی از روش های یاد گیری در هوش مصنوعی که در بالا مختصری ازش رو نوشتم.

مهمتر از همه این است که من در طول این مدت کلی آشپزی یاد گرفتم و الان داره از هر انگشتم یه هنر میباره. در عکس بالا دستپخت امروز من رو مشاهده می کنین. فکر نکنین خیلی ساده است برای خودش یکی از پیچیده ترین هنر های دنیاست. چون حتا سرخ کردن سوسیس هم روش داره...

راستی تو این چند وقته با تمام کمبود وقتی که بود یک دوست باعث شد چند بیتی هم شعر بخونم:

.............
چراغي به دست‌ام چراغي در برابرم.
من به جنگ ِ سياهي مي‌روم.

و خورشيدي از اعماق
کهکشان‌هاي ِ خاکسترشده را روشن مي‌کند

..............

Restaurant

2008-03-13T22:10:00.000+01:00

امروز باید می رفتم پیش یه شرکتی در حومه آخن و برای همین شب قبلش رفتم با قطار خونه بابا اینا که ماشین رو وردارم.

و صبح کله سحر که به وقت من همون ساعت ۸ صبح میشه به سمت آخن حرکت کردم. ۳ ربع بعد رسیدم به حوالی شهر و طیق راهنمایی Navigation از اتوبان خارج شدم و وارد یه جاده فرعی شدم که دور و ورش خیلی سرسبز بود. داشتم از رانندگی در این جاده پر پیش و خم لذت می بردم که یهو سر یه پیچ رستورانی توجه ام رو جلب کرد.

در واقع اینکه به فارسی نوشته بود ٬رستوران٬ برام خیلی جالب بود. خوشحال از اینکه یه رستوران ایرانی دنج کشف کردم تصمیم گرفتم برم ببینم توش چه خبره...

به همین منظور ترمز دستی رو مهکم کشیدم؛ فرمان رو با تمام قدرت و سرعت چرخوندم و یه دور در جا تو جاده زدم و آمدم جلوی رستوران پارک کردم. (البته همین الان موقع نوشتن به این نتیجه رسیدم که دور درجا زدم ولی در واقعیت کاملا مثل انسان های متمدن دور زدم یعنی اول راهنمای سمت راست رو زدم. بعد به کنار خیابان رفتم کلی صبر کردم که از هیچ طرف ماشین نیاد و در نهایت با سرعت لاکپشت دور زدم. )

تمی دونم چرا آن موقع از روز یعنی ساعت ۹ صبح رستوران بسته بود. با این حساب تمام مشتری هایی که در این زمان می خواستن نهار بخورنند رو از دست می دادتد.

یکم که از پنجره ها به داخل نگاه کردم دیدم رستورانش دنج هست ولی اصلا ایرانی نیست بیشتر می خورد یه رستوران کاملا معمولی آلمانی باشه. احتمالا فقط صاحبش ایرانی بوده و این تابلو هم جهت مزاح بوده.

نکته مثبتی که داشت این بود که کلی یاد خاطرات جاده عباس آباد و رستوراناش افتادم.

در ضمن عکسی که گذاشتم روش کار شده بود برای اینکه به شما این حس رو بده که آلمان کشور خوش آب و هوایی است.

به خاطر اینکه در این چند هفته که پیش بابا اینا هستم دچار وژدان درد نشم عکس اصل رو هم می زادم:

++++++

راستی این عکس هم مربوط میشه به پست علمی تخیلی قبل که جهت رفع خستگی بعد از امتحانات نوشته شد:

Love is a big deal!

2008-03-06T22:24:00.008+01:00

In three languages: Persian - Deutsch - English

چشام هنوز بسته بودن ولی یه حسی بم می گفت صبح شده. از طرف دیگه هنوز ساعتم زنگ نزده بود و این خودش دلیل کافی برای ادامه دادن به خواب شیرین بود. مدتی بعد یه حس خوب و عجیبی که تمام وجودم رو فرا گرفته بود بم گفت بهتره بیدار شی.

هر چی فکر می کردم یادم نمی آمد دیشب چه اتفاقی افتاده بود و شاید اصلا ساعتم رو کوک نکرده بودم که بخواد زنگ بزنه.

با همان چشمای بسته یهو حس کردم لباس خواب تنم نیست و این شوک باعث شد لای چشامو باز کنم ببینم اطرافم چه خبره. و این خودش منتهی شد به یک شوک شدیدتر.

چون دو تا چشم سبز رو دیدم که دقیقا به چشم های من خیره شده بودند. هر چی به مغزم فشار آوردم که صاحب این دو تا چشم کی هستش و چی جوری به اتاق من اومده جوابی دریافت نکردم. به این نتیجه رسیدم که این اصلا اهمیتی نداره مهم این بود که اون چشما داشتن به من نگاه می کردن و از آن مهمتر تو این دنیای نامرد این دوتا چشم فقط فقط به من نگاه می کردند.

نمیدونم چرا و چی جوری ولی این چشما داشتن یه حس محبت بی نهایتی رو به من منتقل می کردن که تا ان موقع نمی شناختم. دیگه خواب از سرم پریده بود. تصمیم گرفتم خودم رو دیگه به خواب نزنم و و پاشم. منم هم باید پاسخ این محبت رو می دادم منم باید با یک نگاه هزار حرف ناگفتمو می زدم.

با رضایت فرد مورد نظر یه عکس ازش گذاشتم اینجا تا شما هم اسرار چشم هایش رو ببینین. آیا به من حق نمی دین؟ (در صورتی که لینک کار نمی کنه. برین به پست بالا.)

وقتی که تو تختم راست نشستم متوجه شدم این چشمها مال کیه و شب گذشته مثل فیلمی از جلوی چشمم گذشت. از خستگی یادم رفته بود کامپیوتر رو خاموش کنم. در همین لحظه بود که واقعیت تمام وجودم رو فرا گرفت. تازه یادم اومد که من در تمام عمرم هیچ قت لباس خواب تنم نمی کردم و همیشه با همان شلوار لی می خوابیدم. و اینکه این حس بی نهایت خوب مربوط به پایان یافتن دوره امتحانات بوده و اینکه چند وقت دیگه عید نوروز میشه. علت تازگی این حسم هم به خاطره این بود که این ترم اول دانشگام هست.

*****

Meine Augen waren noch zu, aber ich spürte, dass es in der frühen Morgenstunde war. Der Wecker hatte noch nicht geklingelt, was mich ermutigte meinen süßen Schlaf fortzusetzen. Ein unglaublich gutes Gefühl ließ mich nicht weiter schlafen. Je mehr ich zu erinnern versuchte, was gestern Nacht passiert war, desto weniger erinnerte ich mich. Hatte ich überhaupt den Wecker gestellt, fragte ich mich.

Noch mit geschlossenen Augen merkte ich auf einmal, dass ich keinen Schlafanzug an hatte, dass schockte mich, zugleich machte ich meine Augen ein kleines bisschen auf, was anscheinend ausreichend war, um einen weiteren aber diesmal angenehmen Schock in mir hervorzurufen.

Ich erblickte zwei wunderbar grüne Augen, die mich anschauten. Der Versuch, mich daran zu erinnern, wessen Augen diese Waren, und wie zum Geier, die in mein Zimmer rein gekommen waren, schlug fehl.

Ich entschied mich, dass dies keine Rolle mehr spielen sollte, es war wichtig, dass diese Augen nur mich und wenn ich sage nur mich, dann meine ich in der ganzen Welt nur mich anschauten.

Weiß nicht, wie diese Augen dieses wunderbares Gefühl, die ich bis dahin nicht gekannt habe, auf mich übertragen konnten. Ich war jetzt allmählich wach und wollte aufstehen, ich musste diesen Blick mit meinem erwidern, mit einem wortlosen Blick, der auf die selbe Art und Weise, mein inneres Gefühl wieder spiegelt.

An dieser Stelle ist es angebracht, euch ein Bild von diesen wunderbaren Augen zu zeigen. Keine Sorge sie weiß Bescheid.

Als ich auf meinem Bett saß, wusste ich sofort wem die Augen gehörten. Die gestrige Nacht spielte sich live vor meinen Augen ab, vor Müdigkeit hatte ich glatt vergessen den Monitor auszuschalten.

Diese bittere Ernüchterung machte mir bewusst, dass ich in meinem ganzen Leben noch nie mit Schlafanzug geschlafen hatte, warum sollte ich es heute Nacht getan haben!?!

Aber dieses unglaublich süßes Gefühl, woher denn das. Naja , dass war offensichtlich wegen des erfolgreichen Abschluss der Klausurphase. Zumindest hatte ich alle Klausuren mit akzeptablen Noten bestanden :D

Dazu noch ist ja bald das iranische Neujahr...

Und warum war mir dieses Gefühl neue, das ist ja wohl sehr einfach, hallo das ist doch mein erstes Semester, also konnte ich das Gefühl vorher gar nicht gekannt haben.

*****

My eyes were still closed. I could feel the smell of an early morning, but decided to wait for my alarm clock and wanted to continue my sweet sleep. A delightful feeling didn't let me sleep. Trying to remember what has happened last night wasn't successful. I don't know why, but it was also weird that I couldn't remember me setting the alarm-clock

Still with closed eyes, I realized, that I wasn't wearing any pyjamas, I don't know why, but it was a shock to me, which made me to open my eyes a little bit.

You would never believe me what I saw, even to me was it a surprise, a good one. I saw two terrific green eyes, which were staring at me. I gave up the try to find out, whose eyes were these. It was irrelevant, because these wonderful eyes were staring at me, and only at me.

I don't know how it was possible, that these eyes could transfer such a delightful feeling to me, one which I didn't use to know until this day. I thought, it's now your turn, you must show all you feel through your eyes.

At this point I want to let you to take a look at these eyes. Don't worry she knows about my weblog. (If the link doesn't work scroll down, you will find the same picture in the new post.)

Sitting on my bed, I realized at once whose eyes these were. Last night I was so tired, that I had forgotten to turn off the monitor.

It was the bitter disillusion, which let me remember again, that I had never ever slept with pyjama, why should I had done it last night?!

And what about this delightful feeling. It was obviously the fact, that I had done well at all my exams of this semester, which gave me this feeling. And furthermore there will be soon the persian New year...

And why was it new to me? This one was easy: Because it was my first semester at all.

Windstorm

2008-03-03T18:35:00.014+01:00

این روزها کار من شده تو خونه موندن و از صبح تا شب ٬تلاش کردن٬ برای درس خوندن.

نمی دونم چرا تو همین جور ایام که هر دقیقه اش می تونه سرنوشت ساز باشه آدم یاد بده کاری یاش یا آرزوها و ایده های قدیمیش میوفته...

من این قدر که تو این مدت ایده های جالب به ذهنم رسیدن در طول یک سال گذشته نرسیده بود. فکر کنم اگه بتونم یه راهی کشف کونم که مغزم همیشه زیر استرس امتحان باشه خیلی سریتر پله های ترقی رو طی کنم. شایدم مغزم بعد یه مدت از شدت استرس زیاد بترکه...

جمعه

طبق معمول ساعت 8 صبح با هزار زحمت و کلک از خواب بیدار شدم. برای اینکه فکر خوابیدن از کلم بره بیرون باید به مغزم اکسیژن می رسوندم. چون کافیه یکم فعال بشه اونوقته که هول (شاید هم حول) امتحان بی خوابت می کنه. برای همین پریدم پای پنجره. کاملا بازش کردم و یه چندتا نفس عمیق کشیدم. ولی این بار بیشتر از همیشه طول کشید تا چشمام کامل باز بشن ولی دقیقا موقعی که این اتفاق افتاد با این صحنه که تو عکس پایین می بینید مواجه شدم.

برای اینکه ببینید در حالت معمولی با چه صحنه ای روبرو می شوم عکسی هم از یه روز معمولی گذاشتم.

این شد که یک ساعتی به این گذشت که اگه آدم تو این هوای مه آلود با چتری از آسمان بیاد پایین چی جوری می خواد جهت یابی بکنه و آیا امکانش هست به ساختمان ها نخورد...

این جریان مال اولین روز توفان بود که هنوز شدت باد بالا نبود. می دونین که آخره هفته المان یه توفانی آمد که خدا رو شکر خرابی زیاد به بار نیاورد. خلاصه توفان آخر هفته اوجش بود و ما هم طبق توصیه های ایمنی از خونه بیرون نیامدیم. امروز که داشتم روزنامه می خوندم یه خبر درباره Lufthansa نوشته بود که بی ارتباط با تفکرات من نبود با این تفاوت که به جای آدم با چتر آدم تو هواپیما بود.

ایرباس می خواسته هنگام توفان در فرودگاه هامبورگ بشینه و در تلاش اول نا موفق بوده ولی بار دوم موفق شده. ویدیویی که مربوط به این خبر بود واقعا تکان دهنده بود.

در ادامه هم ویدیو هم چند عکس از ویدیوی این حادثه گذاشتم.

آدم واقعا حیرت می مونه که باد چی جوری این هواپیما را مثل اسباب بازی تکان میده.

Santoor

2008-02-25T21:22:00.008+01:00

چرا قلب ادم گاهی کنترل مغز رو به عهده می گیره و کار خودش رو از پیش می بره؟

چند روزه دلم هوای تهرون رو کرده. دلم می خواست می تونستم الان در در کوچه های محله مان در تاریکی شب قدم می زدم و نسیم باد رو در چهرم احساس می کردم همون نسیمی که بوی وطن میده و دل آدم رو آروم میکنه.

به مردم تو کوچه و خیابان نگاه می کردم و مثل عادت همیشگی از این تعجب می کردم که این مردم با داشتن این همه مشکلات چی جوری می تونن رو لبهایشان لبخندی جاری کنند و خوش و بش کنند. برم پارک و به اونایی که مشغول تفریحن نگاه کنم به جوانایی که گاهی از ته دل ریسه می رند به دختر پسرهایی نگاه کنم که کنار هم قدم می زنند و با نگاهاشون هزار تا حرف با همدیگر ردوبدل می کنند. برم یه میدون شلوغ و به تیپ های عجیب غریبی که جوانها می زنند نگاه کنم.

دلم می خواست می رفتم درکه روی یکی از تختهای زیر درخت دراز می کشیدم و به آسمان ذل می زدم.

چرا مغز آدم نمی تونه به قلبش بگه الان موقع این فکرا نیست؟ چرا مغز آدم نمی تونه آهنگ علی سنتوری رو خاموش کنه و بره سراغ زندگیش؟

\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/

دیشب فیلم سنتوری رو دیدم ساخته داریوش مهرجویی همین جوری که تو این مقاله نوشته یه شاهکار سینمای ایران که با وجود امکانات محدودش چنین فیلم های زیبایی رو خلق می کنه.

یه فیلمی که با دیدنش تازه می فهمی که بله قلب تو هم که فکر می کردی خاموشه هنوز داره می زنه و صدای تالاپ تالاپش این اطمینان رو بت می ده که تا چند وقت دیگر هم به همین شدت خواهد زد.

باید بگم از بازی بهرام رادان و گلشیفته فراهانی بسیار لذت بردم مخصوصا سکانس عروسی که خیلی جالب بود. فکر کنم اسم این دو بازیگر ایرانی دیگه یادم بمونه.

و شاید این فیلم به این موفقیت نمی رسید اگر محسن چاووشی صدایش رو در اختیار ٬علی سنتوری٬ نمی گذاشت.‌ (می بینید با این فیلم یه خواننده جدید ایرانی هم کشف کردم.)

رفیق من سنگ صبور غم ها ------------ به دیدنم بیا كه خیلی تنهام
هیشكی نمی فهمه چه حالی دارم ------ چه دنیای رو به زوالی دارم
مجنونم و دلزده از لیلی ها ------------- خیلی دلم گرفته از خیلی ها
نمونده از جوونی هام نشونی ---------- پیر شدم پیر تو ای جوونی

راستی جواب معمای پست قبل عشق است.

exams

2008-02-20T20:45:00.005+01:00

سلام

.دو روز دیگه تا امتحان باقی مانده و بعد از آن دوتا امتحان دیگه موندن

داشتم به این فکر می کردم چی میشد آدم به آن چیزهایی که می دونست عمل می کرد. به عنوان مثال در طول ترم بیشتر درس می خوند تا شب امتحان اینقدر تلاش بیهوده نکنه. ولی خوب من با خودم عهد کردم (مثل همیشه) از ترم دیگه بهتر میشم

راستی گفتم که بچه های دانشگاه چه جوری هستند. قریب به 50٪ از بچه ها خدای کامپوتر هستند جوری که وقتی باشون میگردی تازه می فهمی دنیای کامپوتر یه چیز دیگر از اونی هست که فکرش رو می کردی و دلت می خواد هر چی اونا می دونند تو هم بدونی خلاصه هر شب که میای خونه تا نیمه شب اینور اونور مطلب می خونی. میری ده جور کتاب می گیری و همه رو تا 50 صفحه اولشون می خوانی و به خودت قول می دی که سر فورصت بقیشو بخوانی ولی هیچ وقت دیگه نمیتونی سراغ این کتابهای دست خورده بری چون هر روز مطالب جدید یاد میگیری. بعد از به مدت بی خیال میشی و تصمیم می گیری با همون چیزایی که میدونی راضی باشی.
این تصمیمی بود که من گرفتم. منتها نه به این معنا که کتابهای دستخورده رو به ‍پایان نرسونم. اون کارو حتما انجام میدم. منتها وقتی دیم حدود صدوخورده ای

e-Book

.به حجم یک گیگ دانلود کردم دیدم بهتر فقط به همین قانع باشم که همین کتابها رو فعلا بخونم

راستی ترم آینده یه سمینار درباره یک موضوع مربوط به هوش مصنوعی باید بدم. موضوعش درباره یکی از روش های یاد گیری است. یادگیری به معنای اینکه از محیط اطراف و از دادها اطلاعات صحیح رو به دانسته ها اضافه کردن و از آنجا که اینکار بدون دخلالت برنامه نویس باید انجام بشه (وگرنه که نمیشد هوش مصنوعی) یکم پیچیدگی خاص خودش رو پیدا میکنه.
از انجا که این سمینار به زبان انگلیسی یرگزار میشه و منم تزم رو باید به انگلیسی بنویسم شاید در اینجا یه لینک بش بدم و به فارسی هم خلاصه اش را بنویسم

در پایان یه بیست سوالی

If you have it.
you don't need to have anything else.
If you don't have it,
it doesn't matter much what else you do have.

RWTH

2008-01-31T00:49:00.000+01:00

سلامی گرم به تمام دوستانم

امیدوارم که همگیتان در سلامت کامل به سر ببرید.

این قدر تعریف کردنی دارم که نمیدانم از کجا شروع کنم.

اول از همه اینکه همان جور که می دونین چند ماهی است که مشغول به تحصیل در رشته آی ـ تی هستم. در دانشگاه آخن که جزو برترین دانشگاهای مهندسیه آلمان به حساب میاد. حالا این که دانشگاه خیلی خوبی هست باعث میشه که حسابی سخت گیری کنن. جوری که خواب و خوراک رو از دانشجو ها می گیرن.
فقط همین رو براتون بگم که تو هفته های اول زودتر از ساعت 2 نیمه شب نمی شد خوابید. در تمام روز هم مشغول خواندن و یا تمرین حل کردن بودیم.
این جور که میگن دانشگاه با این کارش افراد تنبل رو الک می کنه به این معنا که با سخت گیری بیشتر باعث میشه در ترم اول ریزش دانشچوها زیاد باشه به این صورت که بهترین ها می مونن. خلاصه در این چند هفته با این فشار دست . چنجه نرم می کردم.

یکی از دوستان درباره رشتم پرسیده بود: فعلا در آغاز بیشتر از 50٪ مطالبی که داریم ریاضیات هست. که پرکارترین قسمت هم هست. بعد برنامه نویسی داریم که جزو چیزایی هست که من خیلی با اشتیاق انجام میدم. و یکم هم هاردور داریم که مجموعه ای از فیزیک و برق میشه.
رشته ما هدف اصلیش اینه که متخصص آی ـ تی تربیت کنه نه برنامه نویس. در واقع یه برنامه نویس زیره دست ما کا میکنه. مثل یه مهندس ساختمان که نقشه دقیق رو می کشه و معمار آن را مو به مو اجرا مبکنه کار ما هم همین خواهد بود.

و در نهایت بالاخره زمان کریسمس شده. بهترین موقع از سال. هر گوشه کناری از شهر رو نگاه می کنی تزیین شده. مردم با کیسه های پر از خرید در حال حرکت هستن. چندتا عکسی که در هفته گذشته گرفتم رو در ادامه می بینین. /این نوشته رو در واقع 2 هفته پیش تو تعطیلات نوشتم /

لطفا دلگیر نشین اگه بتون سر نمی زنم. دانشگاه حسابی زمین گیرم کرده. فقط میرسم میلم رو کنترل کنم و آف ها رو جواب بدم

در ادامه هم برای تنوع چند عکس از یکی از سالن های کلاسهام

Empire State Building NYC

2007-10-12T12:00:00.000+02:00

"New York's famous Empire State Building, a New York City Landmark and a National Historic Landmark, soars more than a quarter of a mile into the atmosphere above the heart of Manhattan.

Located on the 86th floor, 1,050 feet (320 meters) above the city's bustling streets, the Observatory offers panoramic views from within a glass enclosed pavilion and from the surrounding open-air promenade.

The Empire State Building has developed an annual lighting schedule which honors National Holidays, seasons, the myriad ethnic groups living in the New York City area and many worthy causes. From October 12. until 14. , 2007 Empire State Building honors “Eid al Fitr” with the green lights of the tower." By ESB

Upcoming Tower Lighting Schedule
Date .........................Colors ..............Occasion
October 05-07, 2007 ..Red/White/Green..Columbus Day
October 08, 2007 ..Blue/Blue/Blue..Winner of the Jets game
October 09, 2007 ......Green/Green/Green....Million Trees
October 10-11,2007...White/White/White... ESB Lighting
October 12-14,2007.Green/Green/Green..Eid-al-Fitr
October 15, 2007....Orange/Orange/White.Food Bank NYC

قبل از هر چیز عید فطر را تبریک می گم

اینجا که امروز عید بود ولی تو ایران نمی دانم که به چه صورت می باشد
در میان اخبار به موضوع جالبی برخورد کردم
برای احترام به عید فطر مسلمانانNew York در شهر

Empire State Building نورپردازی بلند ترین برج شهر

به مدت سه شباته روز به رنگ سبز خواهد بود

بلافاصله بعد از خواندن خبر به ساید رسمی برج مراجعه کردم و با دیدن جدول نورپردازی برج از صحت خبر اطمینان پیدا کردم
خلاصه این جوری شد که کلی هم درباره برج خواندم و مطالب مفید یاد گرفت. به عنوان مثال در سال 3.5 میلیون نفر به این برج که در سال 1930 به مدت یک سال و 45 روز ساخته شده مراجعه می کنند و از طبقه 86 یا 102 شهر را تماشا می کنند.این جور که معلومه باید دیدنی باشه

امیدوارم روزهای خوبی رو در کناره دوستان و خانواده داشته باشید

The Empire State Building

Location: On the 5th Avenue, between 34th and 33th Streets, the heart of Manhattan.

.
Height: 443 meters, 103 floors.Number of elevators: 73, operating at speeds of 600-1,400 ft/sec. (Lobby to 80th floor in 45 seconds)

86th Floor Observatory, 102nd Floor Observatory (reopened in 2005)
.

Visibility: 130 km on clear days.The neighbouring states; namely New Jersey, Pennsylvania, Connecticut and Massachusetts can be seen on clear days.

Built: In one year and 45 days (405 days)Excavation started on January 22, 1930.Total man-hours: 7,000,000.
.

Lightnings: The building is struck by 100 lightnings each year on the average.

Staff: 250 persons.
.

Occupants: More than 15,000 people work in the tenant offices.

Visitors: The building is visited by 10,000-20,000 people each day. This includes the observatory and tenant visitors.More than 110 million people have visited the Empire State Building's Observatory since the building opened in 1931.

Number 23 in English and Deutsch

2007-09-30T10:41:00.000+02:00

Once upon a time, one of my friends, who is a clever girl and a good writer, asked me to write a movie review. First I didn’t want to write any thing, coz I hadn’t done it before. But with the time it got to some thing like a virus in me.

After watching a film my first thoughts were how to write down my first impressions about it.

The following thoughts came in my head, as I was already lying in my bed, but they didn’t let me sleep, so I put them down.

Deutsch:

Ich habe gerade den Film „Number 23“ gesehen, eine Glanzleitung von Jim Carry, hätte mir nie gedacht, dass er auch ernst spielen kann. Trotzdem muss ich gestehen, dass ihm Komödie besser steht.
Nun zu dem Film. Ich muss euch abraten, sich den Film anzuschauen, falls Ihr zu den folgenden Gruppen gehört: a) Abergläubige b) Mathematiker

Hier eine ganz kurze Erklärung, für die, die noch nichts von „Number 23“ gehört haben:
Alle Namen, Geburtsdaten und Hinweise, die auf die Zahl 23 enden, sind teuflisch. Dabei ist die 23 nicht beim ersten Blick zu erkennen. z. B. Wenn man am 13.10.19xx geboren ist, sollte man das Leben mit Vorsicht genießen. Denn die Addition von 13 und 10 ergibt 23.

Nachdem ich den Film gesehen hatte, spielte mein Kopf verrückt, nicht weil ich abergläubisch bin, sondern eher weil mein Kopf gerne mit Zahlen rechnet. Ich checkte alle mögliche Zahlenkombinationen die mit meinem Leben zu tun hatten, Kennzeichen, Hausnummer, Name, Telefonnummer, Geburtsdatum. Ich war darauf und daran, raus zu finden, ob 23 bei mir vorkommt. Und zu meinem Erstaunen sie kam sogar zweimal vor.

Mein Geburtstag nach dem persischen Kalender: 26.10.1364
Das Geburtsjahr: 13 + 6 + 4 = 23
Das Geburtsdatum: 2 + 6 + 1 + 0 + 1 +3 + 6 + 4 = 23

Ich hoffe keinen Stein bei euch zum Rollen gebracht zu haben oder vielleicht doch?!?

English:
Just saw the movie ‚Number 23’ a masterly performance of Jim Carry. I could never imagine him playing seriously. Nevertheless, I must admit, he is better at comedy.

Back to the film. I must warn you of watching it, if you are superstitiously or good in Math.

Now a short info about the movie, for those of you, who don’t have a clue about ‘Number 23’:
Every name, birthday date, house number or anything else, which ends to 23 is devilish. But it is not so easy to see 23 by the first view. E.g. if some one’s birthday is on 13.10.19xx, so she/he muss be a more careful in her/his life. Because die summation of 13 and 10 is 23!

After watching the film, my head began to play up. Not because I am superstitiously, rather ‘coz I like playing with data. I checked up every possible combination, which was in relationship to my life. Telephone number, birthday date, house number, names. I was out to find out, if 23 occurs in my life. To my amazement, 23 was found two times.

My birthday in Persian calendar: 26.10.1364
The summation of the year: 13 + 6 + 4 = 23
The summation of my birthday: 2 + 6 + 1 + 0 +1 + 3 + 6 + 4 = 23

I hope I didn’t set the ball rolling in your heads, or is it now too late for any warning?!?
.
.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

ویروس

دقیقا 4 سال پیش بود که یک نفر پیشنهاد ایجاد یه وبلاگ رو بم داد. با وجود تشویقی که از جانب این فرد می شدم که این کار رو انجام بدم ولی در خودم چنین استعدای رو نمی دیدم که بتوانم تفکراتم رو روی کاغذ بیارم. (البته در اینجا بهتره گفت به صورت دیجیتال ثبت (کردن

با وجود این بالاخره این ایده رو یک روز عملی کردم. اوایل فقط مطالب علمی که جایی می خواندم رو ترجمه می کردم. تا اینکه به مرور زمان جرات پیدا کردم آزادتر بنویسم. گاهی هر هفته گاهی هر ماه مدتی هم اصلا وبلاگم رو آپ کردم

ولی یواش یواش وبلاگم تبدیل شد به بخشی از زندگیم. از این طریق با افراد جدیدی آشنا شدم و مطالب مفیدی را ازشون یاد گرفتم. .همچنین دنیای وبلاگ تبدیل شد به دریچه ارتباط من با وطنم و با دوستانه دیرینه ام از ایران

خلاصه الان باید بگم داشتن وبلاگ و نوشتن مطلب در آن تبدیل شده به ویروسی در من. دوست دارم جایی بنویسم و بیشتر هم برای دل خودم می نویسم و برای دوستانم و برای هر کسی که از دنیای من بیشتر می خواد سر در بیاره

Persianblog

برای من نقطه شروعی بود که متاسفانه در چند ماه اخیر تبدیل شد به یک ترمز جوری که دیگه حسی برای آپ کردن نبود. به دنبال جایی می گشتم که با آرامش خیال چند سالی بمونم و بالاخره اینجا رو پیدا کردم

اینکه هر چند وقت یکبار آپ کنم بسته به برنامه درسیم و مشغولیت زندگیم داره

و در اینجا می خوام ازتون که غلت های املایی من رو نادیده بگیرین. این جور که پیداست من درست بشو نیستم

lol

I'm back again

2007-09-23T16:25:00.000+02:00

سلامی گرم به دوستان عزیزم

من دوباره آمدم

می دانم بعضی هاتون گله مندین که چرا این مدت تنبل شده بودم ولی دیگه به بزرگی خودتان ببخشید

که در چند ماه اخیر Persianblog بخشی از این تنبلی رو میندازم گردن

مشکلاتی در سرویس دهیش مواجه شده و بخشیش هم بر میگره به گرفتاری های روزمره که هر کداممان کمابیش گرفتارش هستیم

مدتی بود که دوست داشتم بنویسم ولی یه جای جدید جایی که بدونم آن چیزی که میسازم از بین نمیره و از طرفی هم تصمیم گرفتم شروع جدید رو بزام موقعی که مرحله جدید زندگیم به طور رسمی آغاز میشه

در واقع من چند روزی هست که دانشجوی رسمی رشته آی تی از دانشگاه آخن هستم و شروع زندگی دانشجویی را مصادف کردم با شروع کار این وبلاگ

امیدوارم همواره فرصت داشته باشم درباره زندگی و تجربیاتم به عنوان یه دانشجو مطالب مفیدی را بنویسم

و در پایین هم اخرین مطالبی رو که تو وبلاگ قدیمی نوشته بودم می بینید

شدن ولی اگه publish کامنتشان رو بستم چون قبلا
خواستین می تونین تو همین پست نظرهایتان رو بنویسین

سرقت

2007-06-14T15:39:00.000+02:00

سلام به همه دوستان
همان گونه که توضیح دادم ما هفته آخر رو با جشن گرفتن و شادی به پایان بردیم. با اینکه می دانستیم امتحانات در انتظار ما هستند

خلاصه این هفته واقعا تبدیل شد به آخرین هفته ای که توش آزادانه هر کاری که می خواستیم می کردیم. از هفته بعدش همه مشغول درس خوندن بودند. در دو هفته ای که وقت داشتیم خود را آماده کنیم صد بار به خودم قول دادم تو دانشگاه این جوری شب امتحانی درس نخونم و خورد خورد بخونم که بم فشار نیاد. ( شاید دوستانی که در ایران در حال دادن امتحانات پایان ترم هستند به همین وضعیت من مواجه شده اند)س

دیگه واقعا شبیه کتاب شده بودم. با دادن هر امتحان باری از دوشم آدم برداشته می شد و هدف در دسرس تر به نظر می رسید

حالا ماجرای جالبی که در هین امتحانات اتفاق افتاد روز امتحان تاریخ بود که یکی از دروس بسیار محبوب منه جوری که صبح امتحان عجله داشتم هر چه سریعتر سر جلسه برم مبادا چیزهایی که در روزهای قبل یاد گرفتم همش یادم بره

چشمتان روز بد نبیه وارد ساختمان که شدم دیدم همه دارن پچ پچ می کنند. پرسیدم اتفاقی افتاده؟ گفتند برو دفتر مدیر خودت می بینی

رفتم طبقه بالا دیدم چقدر اکشن شده. کمیسار پلیس آماده بود و همه جا رو از این ربان قرمزها کشیده بود. تو راهرو هم پر از خاک و خل. جوری که ادم تصور می کرد انگار بنایی هست. منشی مدیر به ما گفت تو سالن انتظار بشینید خبرتان می کنیم

پس امتحان چی؟ کنسله؟ -
نه با تاخیر برگزار میشه شما بفرمایید ما خبرتان می کنیم -
با شنیدن این خبر همه از فرصت پیش آمده استفاده کردند و یه نگاهی به جزوه های درسی انداختن

مثل اینکه قضیه از این قرار بوده که شب قبلش یک آقای دزد بیکار گاو صندق مدیر رو با دستگاه برش باز کرده بود. چیزای قیمتی رو برده بود. (هر چند باسه من سواله که تو صندق چی می تونه باشه یا چقدر می تونه پول نقد باشه؟ آخه اینجا که شهریه نمی گیرن و احتمالا فقط یه پول نقدی باسه کارای روزمره بوده )ا

خلاصه از آنجا که در پاکت سوالات باز شده بود با اینکه همه برگ های سوالات دست نخرده بودند از مرکز درخواست سوالات جدید کرده بودند. مرکز هم مثل اینکه یه سری سوالات زاپاس آماده داشت. 2 ساعته سوالات جدید فرستادند. ( آخه اینا کلا خیلی قر و فر دارند. از هر کالج فقط یک نفر که رمز ورود داره شب قبل امتهان سوالات و پاسخ ها رو دانلود می کنه و پرینت می کنه و با یه برنامه خاصی از روی هارد پاک می کنه. و می زاره تو گاو صندق برای فردا )م

مدیرمان که احتمال میداد باسه سوالات این کار و کردن و سرقت اشیا قیمتی رد گمکنی بوده. در هر صورت هر کی که بوده به مقصدش رسید. چون فقط سوالات کالج ما عوض شدن و بقیه مدارس همان سوالات لو رفته رو نوشتند. ولی خوبیش اینه که یک چیز رو با اطمینان میشه گفت: طرف از کالج ما نبوده. چون کدام خنگی میاد سوالات رو بدزده با اینکه مشخصه دیگه اون سوالات دزدی شده حداقل در اون کالج استفاده نخواهند شد؟
امتهان تاریخ ما شد تاریخی
آخرین امتحانم هم انگلیسی بود که شفاهی بود. (به صورت دلبخواهی هرکی باید یک درس رو بصورت شفاهی بده)ن

یدین صورت که میاین تو اتاق انتظار بعد از چند دقیقه یه معلم شما رو میبره به اتاقی که سوالات به شما داده می شوند و شما 30 دقیقه وقت دارین خودتان را آماده کنین. سوالات متشکل از یه متن به زبا ن انگلیسی بود که باید به صورت خلاصه توضیح میدادید. در مرحله بعد باید طرز نگارش متن رو بررسی می کردین و در مرحله 3 نظر شخصی.
بعد از اینکه خودم را آماده کردم وارد یه اتاقی دیگر شدم. 4 معلم در مقابلم روی نیمکت نشسته بودند و من جای معلم نشستم. مدت امتحان 20 دقیقه بود. در 10 دقیقه اول من باید بصورت آزاد حرف می زدم . در نیمه دوم حالت سوال جواب بود

البته از 4 معلم یکی سوال می کرد

واقعا این 20 دقیقه مثل 200 دقیقه گذشت. هر چند ثانیه یه نگاه به ساعتم می کردم و ادامه می دادم در دقیقه 7 صحبتم تمام شد یعنی 3 دقیقه زودتر ولی هرچی تلاش کردم چیزی بگم انگار مغزم قفل کرده بود. در ادامه هم که سوالات رو پاسخ می دادم گاهی فقط تزم یا نظرم رو چند بار تکرار می کردم. خلاصه زبانم اصلا نمی چرخید

درست 20 دقیقه که گذشت و اجازه خروج از اتاق بم داده شد انگار از زندان آزاد شدم. انگار بال در آوردم

ولی بهم صابت شد آن چیزی که همیشه می دانستم. من فقط مسئله ریاضی یا فیزیک می تونم حل کنم و سخنرانی کردن از هنرهای من نیست
امیدوارم هیچ وقت دیگه مجبور نشم جلوی یه جمع غریبه صحبت کنم. مگر اینکه خدا مارا هم از نعمت بازی با کلمات بهره مند کند

[آمین]

پنجشنبه، 24 خرداد، 1386

جشن آخرین روز

2007-06-04T18:53:00.000+02:00

در آخرین روز بچه ها همه لباسی رو که باهم سفارش دادیم پوشیده بودند. تیشرت هایی به رنگ نارنجی با پلیورهای سیاه. روی لباسها شعارمان را نوشته بودیم و پشت لباسها اسامی تمامه بچه های پایه

البته جریان شعار از این قراره که سال آخری های هر مدرسه ای یک شعار برای خودشان انتخاب می کنند. البته قبلش لازم که

در وزن احمد خوانده میشه a توضیح بدم مدرک پایانی مان اسمش ابی هست. ابی خواننده نه> ابی با

ابی همیشه جزوی از شعار است. شعار ما این بود: فرار شماره 13 (به خاطر اینکه دوران تحصیلمان 13 سال طول کشیده) ابی کترز (در وزن همان زندان معروف الکترز تو امریکا در دهه 1960)ا
خلاصه این شعار کلی باسه خودش قصه داره چون در همین موضوع بچه ها یک فیلم هم درست کردن که در پستی دیگر بیشتر درباره اش توضیح میدم

شعارهای مدارس دیگر: ابی وگاس . ابی کولا . ابی من (در وزن سوپرمن) . ابی وارز (استار وارز یا جنگ ستارگان) ابی کینگدام
البته خیلی شعارها در آلمانی وزن داره و با مزس
خلاصه در آخرین بعد از ظهر مدرسه سال اخری ها از مدارسشان پیاده به سمت داخل شهر راه می افتند. البته یک وسیله نقلیه که بیشتر باسه پز دادن هست هم اجاره می کنند. ما از این قطارهای شهر بازی اجاره کردیم که در عکس زیر تا حدی پیدا است

مدرسه دخترانه که در پست قبل بش اشاره داشتم همه با لباس صورتی آماده بودن که یه شعار بی مزه در وزن عروسک باربی داشتن و ماشینشان هم یه مرسدس بود

در پایین می بینید که یه مدرسه با تراکتور آماده بود و لباس های زرد

این مدرسه هم با مینی بوس اتیغه مرسدس آماده بودند

در عکس زیر هم می بینید که جمیعت خیابان را کاملا بسته و به سمت محل برگزاری جشن حرکت می کنند

حتی پلیس هم تدارکاتی دیده بود و لحظه عبور ما از یک تقاطع خیابان را بست. (همین آدمک سبزه تو عکس پلیس موتور سواره)ا

در عکس زیر هم می بینید که جمعیت یواش یواش به محل برگزاری جشن نزدیک می شوند

البته جشن ما بسیار سالم بود و مثل ایران از هیچ گونه قرص ایکس خبری نبود. ملت یکم بالا پایین پریدن بعد که خسته شدن رفتن خونشون
هر چند قسمت جالبش در طی مسیر بود که تمام مغازه دارها و رهگذرها جمع شده بودند. یکیمون داد میزد ابی بقیه به دنبال او فریاد می زدند صفر هفت (2007)ن
در جایی هم همه باهم داد میزدیم ما ابی می گیریم ولی شما نه!م
خلاصه روزی به یاد ماندنی همراه با خنده هایی از ته دل بود. بالاخره آدم تو عمرش فقط یکبار ابی می گیره و باید درست وحسابی جولون بده

>>>>>>>>>>>>>>>>>>><<<<<<<<<<<<<<<<<

و در اینجا یه کوته توضیحی درباره نظام آموزشی آلمان

همان طور که در پوست شنبه، 16 آبان، 1383 توضیح دادم کودکان در سن 6 سالگی بعد از گذراندن یک دوره 3 ساله پیش دبستانی به دبستان می روند
دوره 4 ساله دبستان از نظر کیفیت درسی در همه مدارس یکی است ولی در پایان این دوره تصمیم گرفته می شود که شما به چه نوع مدرسه متوسطه ای (راهنمایی) می روی
معلمها بر اساس هوش و اصتعداد دانش آموزان آنها را به 3 دسته تقسیم می کنند. (پدر و مادر هیچ گونه نقشی در این تصمیم گیری ندارند و در اکثر مواقع تابع تصمیمات مدرسه هستند)ک
سه نوع مدرسه متوسطه که دورشان 5 یا 6 سال طول می کشه از این قبیلند

1) Hauptschule

پس از 5 سال مدرک می دند. از نظر کیفیت پایین ترین. راه وررد به دانشگاه بسیار دشوار است. اکثر کسانی که به این نوع مدرسه می روند پس از پایان تحصیل یه دوره آموزشی 3 ساله می بینند و در شغلهایی مثل کارگری و غیره وارد بازار کار می شون

2) Realschule

پس از 6 سال مدرک می دند. اگر نمراتتان خوب باشه می توانید به کالج برید و خود را برای دانشگاه آماده کنید. در غیر این صورت می توانید مثل گروه اول پس گذراندنه دوره 3 ساله آموزشی وارد بازار کار شوید. البته این گروه شانس بیشتری برای گرفتن دوره های 3 ساله بهتر دارند و در زمینه های تکنیسین و اپراتوری وارد بازار کار می شوند. لازم به ذکر است که این دوره های 3 ساله در هر زمیه دلخواهی غابل انجام هست. از لوله کشی گرفته تا نانوایی یا نجاری و غیره. بهتر میشه گفت در هر زمینه ای این دوره های آموزشی وجود دارند. بدین ترتیب که یه شرکت شما رو ساپورت می کنه و به شما کار نیمه وقت در همان زمینه آموزشی میده. و شما چند ساعت در هفته که یکبارش آخر هفته هست و بقیش هم در هفته پراکنده به مدرسه هرفه و فن میرید. پس از پایان دروه 3 ساله اگر آن شرکت از شما راضی باشه شما را استخدام تمام وقت می کنه

3) Gymnasium

پس از پایان 6 سال مدرک می دند. در صورتی که نمراتتان خوب باشه می رین کالج در غیره این صورت مراجعه شود به 2)ن
کالج یک دوره 3 ساله است و زیر مجموعه یک Gymnasium به حصاب می آید. سال اول اتفاق خاصی نمی افتد و بیشتر آماده گی است. واحدها هم همه عمومی

در 2 سال آخر دو درس تخصصی دارید و تا 2 هم نیمه تخصصی و 4 تا درس عمومی. در صورتی که در دوره متوسطه 2 زبان خارجه نداشته باشید باید در اینجا دو زبان خارجه وردارین
در دو سال آخر شما با هر امتحانی که می دید امتیاز جمع می کنید بدین صورت که دوسوم امتیازت قبولی کالج در این دو سال جمع میشه یک سوم بقیه هم موقع امتحانات نهایی که من 3 هفته پیش دادم
حدودا 800 امتیاز میشه جمع کرد و حداقل 400 امتیاز

کسانی که به کالج وارد می شوند قصد ورود به دانشگاه را دارند. در صورتی که نمرات خوبی نداشته باشند ولی با موفقیت بیشتر به گروه 2) می پیوندند. ورود به دانشگاه به این صورته که هر رشته و هر دانشگاه میزان حداقل امتیاز را تعیین می کنند. مثلا برای پزکشی باید بالای 750 امتیاز داشته باشید.(خیلی سخته)م

البته انتخاب این امتیاز ها بسته به عرضه و تقاضا داره. فاکتورهایی مثل نیاز در صنعت و تعداد نقاضا درجه این سخگیری رو تعیین می کنند. مثلا صنعت در سال نیاز محدودی به فارغ التحصیلان جامعه شناسی وجود داره ولی از طرف دیگر افراد خیلی زیادی برای این رشته درخواست می کنند. بدین ترتیب با سخت گیری باعث می شوند که فقط بهترین ها و تعداد مورد نیاز گرفته شوند.(در غیر این صورت فارغ التحصیلان با بیکاری مواجه می شوند)ن

در نقطه مقابل صنعت تشنه ریاضیدان یا فزیکدان و مهندسین کامپیوتر است و از طرف دیگر متقاضی به اندازه کافی نیست. برای همین باسه این رشته محدودیت کمتری وجود داره
دانشگاه های آلمان درسته ورود بش بسیار ساده و بدون کنکور میباشد ولی بسیار سخت گیر می باشند. به صورتی که در ترم های نخست افراد نخاله انصراف می دهند

Realschule و 45% به Gymnasium شاید براتون جالب باشه که فقط 25% بچه ها به
میروند Hauptschule و باقی به

میروند خارجی هستند و آینده درخشانی ندارند Hauptschule آمار نشون میده اکثر کسانی که به

هفته پایانی

2007-05-26T18:35:00.000+02:00

در هفته پایانی مدرسه برای هر روز یک موضوع انتخاب می کنند و بچه ها لباسشان رو بر اساس موضوع روز به تن می کنند. البته نا گفته نماند که بعد از این هفته امتحانات نهایی آغار می شوند ولی کی اهمیت میده. در ضمن این برنامه فقط مخصوص سال آخری هاست

هرچند امسال که بالاخره نوبت ما رسید تا این رسم رو بجا بیاریم مدیرمان تلاش فراوان برای منصرف کردن ما کرد ولی ما هم طبق

معمول کار خودمان رو پیش بردیم. مدیرمان می گفت امسال برنامه امتهانات جوری است که این هفته هم درس بخوانیم بهتره. ما هم می گفتیم بابا این همه سال ما با حسرت به سال آخری ها نگاه می کردیم حالا که ما سال آخری شدیم دیگه اجازه جلون دادن تو آخرین هفته از تحصیامان رو هم نداریم. اصلا ما فقط به امید همین یه هفته مقطع کالج رو ادامه دادیم
خلاصه همان جور که گفتم ما کار خودمان رو کردیم
روز اول روز سیاه و سفید بود. پسرها سفید و دخترها سیاه

روز دوم هم روزه دهه هفتاد بود. آن زمانی که حتی تو ایرنم کلی هیپی بودند

روز سوم هم روز مسافرت بود. یا بهتر بگم مسافرت Wellness که آدم همش از سنا و استخر و غیره استفاده می کنه

روز چهارم روز جابجایی نقش ها بود. تمام مدرسه عاشق این یه روز هستن. ما سال آخری ها هم از این لذت می بریم که همه به ما ذل می زنند. در این روز پسرها و دخترها نقش هاشون رو عوض می کنند. پسرها لباس دخترونه و دخترها هم لباس پسرونه می پوشند. خلاصه یه روز تماشایی

نکته جالبش اینه که ما توی شهرمان یه مدرسه دخترانه داریم (بله تو آلمان هم مدرسه دخترانه هست. پسرها اجازه ورود ندارند.البته پدر و مادرها می توانند وارد شوند و معلم مرد هم دارند)ن
خلاصه رسمه که این پسرهای مدرسه ما که دختر شدند میرن تو این مدرسه و البته همیشه بعد از چند دقیقه پلیس از راه میرسه و اینا رو از مدرسه می اندازه بیرون. گفته میشه که تو یک سال یه پسره اینقدر خودش شبیه دخترها کرده که اتنظامات بش کاری نداشته ولی امثال که همه رو از دم با اردنگی انداختند بیرون و کلی هم برگه جریمه برای اینکه پارک ممنوع وایساداه بودن با خودشان آوردند. کلی هم غرزدن که صندق کلاس باید پولش بده

روز آخر که مهم تر از همه بود روز

بود Business

در این روز همه بچه ها به اتفاق کلیه معلم ها با همدیگر صبحانه صرف می کنند. الیته نا گفته نماند که این رسم صبحانه خوردن همیشه در روزهای پایانی قبل از تعطیلاتی مثل کریسمس برگزار میشه ولی خوب نه به این بزرگی . به صورت معمول هرکی یک چیزی میاره. یکی کره یکی نان یکی پنیر و غیره
در صبحانه رسمی ما که مدیر هم شرکت داشت یه میز رو بصورت بوفه مانند آماده کردیم و ملت از آنجا هر چی می خواستند برمی داشتند

بچه های ریاضی که منم جزوشان هستم یه هدیه برای معلم محبوبمان آماده کرده بودند. یک عدد ماشین حساب مهندسی جدید. بعد از صبحانه دور هم جعمع شدیم که هدیه رو ببریم بش بدیم. حالا تو این شلوغ پلوغی بچه ها گیر دادن که حسین تو هدیه رو بده من می گفتم بابا یکی از دخترها بده من که اینکاره نیستم. خلاصه گفتن نه تو از همه بزرگتری و بچه مثبت کلاسی. دیگه دیدم یواش یواش همه سالن هی بر می گردن به جمع دایره ای مانند ما نگاه می کنند. گفتم خیالی نیست بریم. خلاصه هدیه رو دادیم به معلم و کلی هم به طریق تعارفات ایرانی ازش تشکر کردم. (که ما زحمات شما را به هیچ گونه نمی نوانیم جبران کنیم و از این جور حرف ها) اونم که آدم شوخ طبعی هست هدیش رو باز کرد و شروع کرد به پز دادن به معلم ریاضی کلاس دیگر

در بعد از ظهر آن روز هم یک چشن داشتیم در خیابان مرکزی شهر. آنجا دیگه همه سال آخری های مدارس شهرمان آمده بودن

ادامه دارد

شنبه، 5 خرداد، 1386

روزی به یاد ماندنی

2007-04-05T18:31:00.000+02:00

بالاخره پس از سالها انتظار آن روزی که می خواستم رسید. روزی که آدم یه احساس آرامشی بکنه و بتونه با غرور بگه یک مرحله از زندیگم را تا حدی با موفقیت به پایان رسوندم. روزی که این اطمینان را بهت میده که از فردا کاملا در اخطیار خودتی تا به زندگیت یه جهت جدید بدی

امروز ساعت 7 صبح پاشدم. در آرامش کامل صبحانه ام را صرف کردم و با سویج ماشین در دست از در خانه خارج شدم. البته قبلش از زیر قرآن رد شدم کاری که مادرم در دو هفته گذشته هیچگاه فراموش نکرد کاری که مایه آرامش افکار من قبل از ترک خانه بود
حدود ساعت هشت و ربع صبح رسیدم به مکان مورد نظر. از همکلاسیهام یک سری آمده بودند. شروع کردیم با هم به گپ زدن همراه با خنده هایی به یاد ماندنی

ساعت نه صبح وارد جلسه امتحان شدم و تا ساعت یک نیم با سوالات فزیک کلنجار می رفتم. از همه طرف زیر نظر بودیم. تعداد و مدت زمان دستشویی رفتنمون رو هم دقیق یاداشت می کردند. بیرون کلاس هم یک ناظر بود که تا در دستشویی با چشمهایش دنبالت می کردند

برگم را که تحویل دادم می دانستم که همه سوالات رو درست جواب نداده بودم ولی اطمینان داشتم که نمره آبرومندانه ای خواهم گرفت. نکته بسیار جالب در هنگام خروج از سالن امتحانات این بود که دنیا برام یه رنگ و بویه جدید پیدا کرده بود. هوا خیلی سبک تر شده بود. اینجا بود که تازه متوجه شدم یک مقطع از زندگیم را با نوشتن اخرین امتحان همراه با خاطرات فراوانی به پایان رساندم. هر چند کارنامه قبولی رو یک ماه دیگر میدند ولی من با چشمی پر انتظار به آینده نگاه میکنم. آینده ای که از هم اکنون به دست من شکل خواهد گرفت

هرچند یقین دارم در سالهای آتی به اینکه چرا این دوران این قدر سریع به پایان رسید حسرت خواهم خورد و هزاران بار آرزو خواهم کرد که به این دوران بازگردم ولی امروز از اینکه این دوران به پایان رسیده بی اندازه خوشحالم

در روزهای آتی از فرصتی که پیش آمده استفاده خواهم کرد و درباره هفته پایانی قبل از امتحانات و اینکه به چه صورت جشن گرفتیم

بصورت مصور برایتان خواهم نوشت

چهارشنبه، 5 اردیبهشت، 1386